ادامه تصاویر در ادامه مطلب

     جسورانه دل رهبر شکستند
     خیال کردند که در کوفه نشستند

علی هفتاد میلیون یار داره
هزاران مالک وعمار داره

     چه سلمان ها به دورش در طوافند
     چه شمشیرها به اذنش در غلافند

فقط کافیست تا با یک اشاره
جهان کفر گردد پاره پاره

     لبیک یا سید علی

اینجا ایران است,

اینجا قومی ساكن است كه شهید را با افتخار میدهد,

 اما به دشمن باج نمیدهد.

امام خامنه ای بخواهد رای میدهیم,

بخواهد جان میدهیم

صد گل مست در اين صحنه گلشن باقی است

بسوز ای دل که امروز اربعین است*
عزای پورختم المرسلین است*

به یاد کربلا دلها غمین است*
دلا خون گریه کن چون اربعین است*

گفتم: حجاب

گفت: پاد زهر نگاه های هوس آلود

گفتم: بد حجاب؟

گفت: چراگاه چشمهای گرسنه

گفتم: بی حجاب؟

 گفت:دستفروش بازار عفت

گفتم: چشم ناپاک؟

گفت: آلبوم مناظر شهوت انگیز

کمی دقت نمی کردی بیل میکانیکی به گل می نشست.زمان می گذشت.اما خبری از شهدا نبود داشتم با خودم حرف می زدم.

((خدایا من هم با این ها بودم.چی شد اینها را انتخاب کردی؟
مگه ما آدم بدها دل نداریم؟خدایا اینها چی داشتند که ما از اون بی بهره بودیم؟))

توی پاکت بیل .یه تکه پارچه قرمز رنگ

توجهم را جلب کرد دویدم و برداشتمش.

گل ها را از روی آن پاک کردم.جواب سوالم بود:رویش نوشته بود:

 ((عاشقان شهادت))

کتاب نشانه/خاطرات محمد احمدیان

  این گردباد های به غیرت در آمده

تسلیم رهبرند که طوفان نمی کنند

  ای رهبرا به پای دفاع از حریمتان

مردم دریغ از سر و جان نمی کنند

سفره ای پر از شهید

این عکس در تابستان 1364، واقع در اردوگاه الصابرین کرخه بر سر سفره ناهار گرفته شده، هنگامی که بچه های گردان تخریب لشکر 10 سید الشهدا(ع) در حال خوردن غذا بودند.

همانگونه که در تصویر مشخص است 11 نفر بر سرسفر حاضر هستند که 8 نفر آنها به شهادت رسیده اند.

اسامی شهدا بدین قرار است: از راست:

(شهید عباس بیات)،(شهید رحمان میرزا زاده)،(شهید اکبر عزیز زاده)،

(شهید مرتضی ملکی)،(شهید محمد بهشتی)،(شهید سید محسن جلادتی)،

(شهید پیام پور رزاقی)،(شهید حاج قاسم اصغری)

ساحت "روح خدا" عرض ارادت ميكنم
با "علمدار ولايت" باز بيعت ميكنم

رهبرم "سيد علي" گر خواهد از من جان و سر
سر به پايش مينهم غسل "شهادت" ميكنم ...

زندان اوین یا ...

تا باشد از این زندان ها!

وبلاگ که به روز می کنند!

 نامه و بیانیه که می نویسند!

سوئیت شخصی که دارند!

نمی دانم چگونه است اما گاهی هوس می کنم در اوین باشم!!

به نقل از دوئل

تا به باغ شهادت هنوز روزنه ایست

تمام بود و نبودم فدای خامنه ایست

کاش می شد بچه ها را جمع کرد
سنگر آن روزها را گرم کرد

کاش می شد بار دیگر جبهه رفت
جنگ عشقی کرد و تیزی خورد و رفت

کاش می شد کینه ها را دور ریخت
با دلی آرام و قلبی شاد رفت

کاش می شد باز سربازی نمود
تا هویزه فاو تا مرصاد رفت

کاش می شد با اطاعت از ولی تا شهادت
تا خدا تا ماه رفت

شادی ارواح طیبه شهداء صلوات

یادمان باشد که ما خون داده ایم

یک بیابان مرد مجنون داده ایم

این عکس یادگار روزهای ماست. عکسی که همیشه بی نام عکاس دیدیمش. و بی نامی از شهدایش.

احمد دهقان، نویسنده کتاب سفر به گرای ۲۷۰درجه در توضیح این عکس – به عنوان شاهد عینی این تصویر- می گوید:

عکس مربوط است به ۲۱ دی ماه سال ۶۵، سومین روز عملیات کربلای پنج در شلمچه، وقتی که گروهی از نیروهای ایرانی در محاصره نیروهای عراقی گیر افتاده بودند. توی یکی از سنگرها، عباس حصیبی (شهید سمت چپ در عکس) و علی شاه آبادی (شهید سمت راست که یکی از سمینوف چی های دسته ادوات بوده)، کنار هم نشسته بودند که تیر سمینوف عراقی می خورد به سر حصیبی و رد می کند، می خورد به سر دومی. سر حصیبی را باند پیچی کرده بودند … عکس را هم رضا احمدی با دوربین علی شاه آبادی گرفته …

یادِ شهدای ۸ سال دفاع مقدس گرامی باد. برای شادی روح این سرافرازان، فاتحه ای قرائت فرمائید.

از دم صبح ، کمی این دل شیدا تنگ است 
بی تو تهران همه جا تار و سحر بی رنگ است 
تو که یک روز زما دوری و کرمانشاهی
قدر یک سال برای تو دل ما تنگ است . . .