|
نديدم آينهاي چون لباسخاكيها همان قبيله كه بودند غرقِ پاكيها
به عشق زنده شدن، «عند ربِّهم» بودن
شده ست حاصل آنها ز سينه چاكيها
دليل غربتشان، اهلِ خاك بودنِ ماست نه بي مزار شدنها، نه بي پلاكيها
به آسمان كه رسيدند رو به ما گفتند:
زمين چقدر حقير است، آي خاكيها

|